Bezoek jeugdschrijver Luc Descamps
Naar jaarlijkse traditie kregen we ook dit schooljaar weer te horen dat we ons mochten opmaken voor het bezoek van een jeugdschrijver. Als leerkracht vind je dat altijd leuk en interessant, immers het is altijd fijn om eens iemand anders vooraan te zien staan die het woord voert. En meestal heeft zo’n jeugdschrijver ook nog wel iets te vertellen, dus keek ik er wel naar uit.
De vraag is echter altijd of het ook voor de kinderen een boeiende belevenis zou worden. Zij zijn immers minder cultureel ingesteld dan de doorsnee volwassen leerkracht. Ik realiseerde me dat ikzelf, als jonge gast, al dergelijke bezoeken kreeg voorgeschoteld en dat niet al mijn klasgenoten laaiend enthousiast waren, om een understatement te gebruiken. Een duffe toespraak in een warm lokaal was blijkbaar niet altijd even inspirerend.
Wel, het bezoek van Luc Descamps, jeugdschrijver van maar liefst 29 boeken, overtrof onze stoutste verwachtingen. Het was niet goed, het was heel goed. Schijnbaar nonchalant begon hij zijn monoloog met een waargebeurd verhaal over een klasgenoot van zijn zoon. Wie goed luisterde herkende in dat verhaal duidelijk de persoon van Hans Van Temsche, een jonge, getormenteerde geest die enkele jaren geleden een bloedbad aanrichtte in de Antwerpse binnenstad. Naadloos ging hij vervolgens over naar één van zijn favoriete onderwerpen: het pestgedrag van jongeren. Om ten slotte uit te komen bij enkele van zijn boeken: “De dodelijke pijp” en “Roodkontje” De kinderen, en ondergetekende, hingen aan zijn lippen. Zeker toen hij het leven van het hoofdpersonage uit “Roodkontje” beschreef, en enkele pijnlijke details vrijgaf over de manier waarop ze gepest werd, kon je een speld horen vallen.
Na het obligate drankje -een mens moet immers zijn keel verfrissen- kwam een tweede, actueel thema aan bod: verkeersveiligheid. ”Verkeerd moment, verkeerde plaats” gaat over de 18-jarige Eva die na een verkeersongeluk verschillende weken in coma belandt en niet meer als jongere kan functioneren. Het was alsof iedereen besefte dat het diens eigen zus of vriendin kon zijn. De zachte stem van Luc Descamps lokte ons uit schijnbaar uit het lokaal naar het revalidatiecentrum. Emotie was op zijn plaats.
Toen hij aan de hand van “Bad Trip” ook nog glansrijk de avonturen van een jonge drugsverslaafde niet enkel navertelde, maar ons ook deed beleven, had ik een nieuwe favoriete jeugdauteur. Aan het applaus van het dankbare leerlingenpubliek te horen, deelden ze na afloop die mening ten volle. Het zou me niet verbazen moest ik tijdens de volgende boekbesprekingen enkele jonge fans aan het woord horen.
Verslag geschreven door S. Bervoets
